Starożytna Skandynawia. Epoka żelaza i Fimbulvetr.

Fimbulvetr w dosłownym tłumaczeniu oznacza “wielką zimę”, termin ten odnosił się najpierw jedynie do okrutnej, trzyletniej śnieżnej zawiei jaka miała poprzedzić koniec świata Ragnarok. Z czasem jednak termin fimbulvetr zagościł w mowie potocznej i nawet dzisiaj można go spotkać gdzieniegdzie w Skandynawii.
Już na początku XX wieku badacze zaczęli sugerować, że okrutna, trzyletnia zawierucha tak mocno wryła się w świadomość dawnych Skandynawów ze względu na związek z jakąś autentyczną traumą jaką musieli przeżyć ich przodkowie. Pogląd ten był jednak przez wiele dekad jedynie ciekawą hipotezą nie popartą żadnymi namacalnymi dowodami w postaci tekstów źródłowych czy dowodów archeologicznych. Wszystko uległo jednak zmianie w latach 90. XX wieku…

Wspieraj na https://patronite.pl/mrocznewieki

Patroni:
Mateusz, Krzysztof

Subskrybuj i komentuj na YouTube

Bibliografia:
N. Price – “Children of Ash and Elm”
A. Kokowski – “Starożytna Polska”
K. Durham – “Długie łodzie wikingów”
B. Cunliffe – “Europe between the oceans. 9000 BC – AD 1000”
J. Strzelczyk – “Odkrywanie Europy”
J. Manco – “Ancestral Journeys”
M. Findell – “Runes”
S. Sturluson – “Edda”
Autor nieznany – “Edda poetycka”
Baillie, Mike. “Irish Oaks Record Volcanic Dust Veils Drama!” Archaeology Ireland 2, no. 2 (1988): 71–74. http://www.jstor.org/stable/20561936
McCormick, Michael, Ulf Büntgen, Mark A. Cane, Edward R. Cook, Kyle Harper, Peter Huybers, Thomas Litt, et al. “Climate Change during and after the Roman Empire: Reconstructing the Past from Scientific and Historical Evidence.” The Journal of Interdisciplinary History 43, no. 2 (2012): 169–220. http://www.jstor.org/stable/41678664
Arjava, Antti. “The Mystery Cloud of 536 CE in the Mediterranean Sources.” Dumbarton Oaks Papers 59 (2005): 73–94. https://doi.org/10.2307/4128751
Curry, Andrew. “ÖLAND, SWEDEN, SPRING, A.D. 480.” Archaeology 69, no. 2 (2016): 26–31. http://www.jstor.org/stable/43824534
Pearson, Brian. “An Alternate Interpretation.” Archaeology 69, no. 3 (2016): 8–8. http://www.jstor.org/stable/43825135
Lobell, Jarrett A., and Samir S. Patel. “Bog Bodies Rediscovered.” Archaeology 63, no. 3 (2010): 22–29. http://www.jstor.org/stable/41658776

Zamek Heraklesa. Krew i Złoto – Argolida 2/2 #13

Niech fantastycznie lutnia nastrojona
Wtóruje myśli posępnej i ciemnej;
Bom oto wstąpił w grób Agamemnona,
I siedzę w kopule podziemnej,
Co krwią Atrydów zwalana okrutną…

Tymi słowami Juliusz Słowacki zaczął wiersz dedykowany grobowcowi nieznanego władcy, być może Agamemnona, być może Atreusa. A może kogoś zupełnie innego. Przypisywanie aktu posiadania tej nieruchomości rodowi Atrydów nigdy nie zostanie potwierdzone ani wykluczone z całą pewnością. Przygotowując się do opuszczenia kopulastego tolosu zauważę tylko, że okrutny ród Atrydów ciągle żyje w naszej popkulturze, ponad trzy tysiące lat po wygaśnięciu z rąk nieugiętych Heraklidów…

Mroczne Wieki to podcast historyczny prowadzony przez grupę rekonstruktorów i pasjonatów historii. Nasz podcast historyczny jest w całości oparty na publikacjach (naukowych i popularnonaukowych), tekstach źródłowych oraz własnych wnioskach. Nie przepisujemy wikipedii 😀

Wspieraj na https://patronite.pl/mrocznewieki

Subskrybuj i komentuj na YouTube

Źródła:
“Cień Minotaura” – Jerzy Ciechanowicz
“Mity greckie” – Robert Graves
“Henchmen of Ares” – Josho Brouwers
“The Oxford Handbook of the Bronze Age Aegean” – red. E. Cline
“Europe between the oceans. 9000 BC – AD 1000” – Barry Cunliffe
“Mity Greków i Rzymian” – Wanda Markowska
“Bogowie, groby i uczeni” – C.W. Ceram

Mykeny Agamemnona. Krew i Złoto – Argolida 1/2 #12

Krew i złoto. Legenda i historia. Dzieje archaicznej cywilizacji wojowniczych królów, którzy zdobyli Troję i Knossos są nierozerwalnie splecione z nieprzebranymi bogactwami które gromadzili w swoich ponurych cytadelach oraz morderczymi, bratobójczymi waśniami. Pewien obraz bogactw daje nam archeologia, szczególnie zaś znaleziska słynnego Schliemana, dzieje sporów wewnątrz panujących dynastii zachowały się jedynie w legendach i mitach. Łącząc te dwie płaszczyzny postaram się przybliżyć dzieje Myken i cywilizacji, która wzięła swoją nazwę od argolidzkiej cytadeli.

Wspieraj na https://patronite.pl/mrocznewieki

Subskrybuj i komentuj na YouTube

Źródła:
“Cień Minotaura” – Jerzy Ciechanowicz
“Mity Greckie” – Robert Graves
“Henchmen of Ares” – Josho Brouwers
“The Oxford Handbook of the Bronze Age Aegean” – red. E. Cline
“Europe between the oceans. 9000 BC – AD 1000” – Barry Cunliffe
“Mity Greków i Rzymian” – Wanda Markowska
“Bogowie, groby i uczeni” – C.W. Ceram

Kaligula – Część 3/3. Potwór czy ofiara? #08

Rok 39 zaczął się normalnie. 1 stycznia Gajusz objął kolejny konsulat i jak na nowego konsula przystało złożył tradycyjną przysięgę pod Rostrą, mównicą wzniesioną na Forum Romanum. Po trzydziestu dniach cesarz ustąpił ze stanowiska przekazując je innemu senatorowi. Podczas pryncypatu nie było to niczym szczególnym, cesarze niejednokrotnie sprawowali konsulat, ale rzadko przez pełnowymiarowy okres. Początkiem roku coś jednak zburzyło tę sielankę a w Rzymie zapanował strach i rządy terroru. Co się stało?

Wspieraj na https://patronite.pl/mrocznewieki

Subskrybuj i komentuj na YouTube

Źródła:
“Kaligula” – Roland Auguet
“Caligula: a Biography” – Aloys Winterling
“Poczet cesarzy rzymskich – Pryncypat” – Aleksander Krawczuk
“Poczet cesarzowych Rzymu” – Aleksander Krawczuk
“Żywoty Cezarów” – Swetoniusz
“Historia Rzymska” – Kasjusz Dion
“Flakkus” i “An Embassy to Gaius” – Filon Aleksandryjski
“Dawne Dzieje Izraela” – Józef Flawiusz

Kaligula – Część 2/3. Szlachetny cesarz Gajusz #07

28 marca 37 roku po dziesięciodniowej podróży z Misenum Gajusz Cezar Germanicus triumfalnie wkroczył do stolicy imperium. Podróż z Kampanii do serca Lacjum musiała być jedną z najprzyjemniejszych rzeczy jakie spotkały go w dotychczasowym życiu, szczególnie po latach upływających w niepewności o własną egzystencję i przyszłość, gdy w tle po kolei umierali kolejni członkowie jego najbliższej rodziny – najpierw ojciec, potem zaś bracia i matka. Tragiczny los rodziny Germanika napełnił mieszkańców imperium żalem i współczuciem wobec pozostałych dzieci wielkiego generała. Sam Germanik, niemal ubóstwiany za życia ciągle roztaczał coś na kształt ochronnego płaszcza nad swoim ostatnim synem. Na młodego cesarza spłynęły wszelkie nadzieje wiązane z jego ojcem i współczucie okazywane rozbitej familii.

Wspieraj na https://patronite.pl/mrocznewieki

Subskrybuj i komentuj na YouTube

Źródła:
“Kaligula” – Roland Auguet
“Caligula: a Biography” – Aloys Winterling
“Poczet cesarzy rzymskich – Pryncypat” – Aleksander Krawczuk
“Poczet cesarzowych Rzymu” – Aleksander Krawczuk
“Żywoty Cezarów” – Swetoniusz
“Historia Rzymska” – Kasjusz Dion
“Flakkus” i “An Embassy to Gaius” – Filon Aleksandryjski
“Dawne Dzieje Izraela” – Józef Flawiusz

Kaligula – Część 1/3. Droga do władzy #06

Gajusz nie miał dobrej prasy. Po śmierci na przemian starano się albo zatrzeć wszelkie ślady jego istnienia albo przedstawić go w najgorszym możliwym świetle. Już kronikarze działający za jego życia byli dla niego niezbyt łaskawi. Z kolei relacje Swetoniusza i Kasjusza Diona sporządzone w przypadku tego pierwszego dziesiątki lat po śmierci cesarza i grubo ponad sto lat w przypadku drugiego przedstawiają Gajusza jako obłąkanego potwora. Z ich prac dowiadujemy się o szaleńcu, który uważał się za równego Jupiterowi. Miał pić perły roztopione w occie, utrzymywać kazirodcze związki z siostrami, mordować bez litości wszystkich podejrzanych, najczęściej zresztą niesłusznie o dybanie na jego życie. W międzyczasie trwonił skarb państwa budując kilkukilometrowe mosty ze statków w Zatoce Neapolitańskiej, zamienił Palatyn w burdel, podczas składania ofiar własnoręcznie zabił ofiarnika zamiast przeznaczonego w tym celu wołu, miał też w zwyczaju porywać żony znanych senatorów, jedną podczas jej wesela. Ile z tego co wiemy o upadłym cesarzu jest prawdą a ile jedynie oszczerstwem i czarną legendą? Dzisiaj postaram się znaleźć odpowiedź na to pytanie.

Wspieraj na https://patronite.pl/mrocznewieki

Subskrybuj i komentuj na YouTube

Źródła:
“Kaligula” – Roland Auguet
“Caligula: a Biography” – Aloys Winterling
“Poczet cesarzy rzymskich – Pryncypat” – Aleksander Krawczuk
“Poczet cesarzowych Rzymu” – Aleksander Krawczuk
“Żywoty Cezarów” – Swetoniusz
“Historia Rzymska” – Kasjusz Dion
“Flakkus” i “An Embassy to Gaius” – Filon Aleksandryjski
“Dawne Dzieje Izraela” – Józef Flawiusz